بسیاری از دوستان همفکر را که این روزها می بینم ، سر در گریبان و آشفته انتخاباتند. سئوال همه این است که «چه باید کرد؟»

 ادعای اجماع اصلاح طلبان و در مقابل ، تکثر و تعدد لیست هایی که به اسم اصولگرایان بیرون می آید خیلی از نیروها را نگران کرده است. به راستی چه باید کرد؟ ممکن است دوستان جواب های مختلفی برای این سئوال داشته باشند اما من معتقدم که برای  پاسخ به این پرسش ، ابتدا باید صحنه سیاسی کشور را در آستانه انتخابات تحلیل کرد.

بر این باورم که صف بندی سیاسی در انتخابات شوراها هیچ تفاوتی با صف بندی سیاسی در مرحله دوم انتخابات ریاست جمهوری ندارد. آن چیزی که امروز تحت عنوان اجماع اصلاح طلبان از آن یاد می شود همان جبهه متنوع حامیان هاشمی رفسنجانی در انتخابات سوم تیر است. محور ، همچنان هاشمی و کارگزاران هستند ، خاتمی و کروبی (با کمی قهر و ناز مثل سوم تیر) و مجاهدین و مشارکت هم ، بازار گرم کنان میدان.

در سوی دیگر نیز ، تفکر احمدی نژاد قرار دارد. اگر چه احمدی نژاد به دلیل تبعیت از فرمان رهبری راسا" دخالتی در انتخابات شوراها ندارد اما به طور طبیعی آنچه که در مقابل تفکر و جبهه هاشمی رفسنجانی قرار می گیرد ، تفکر و جبهه احمدی نژاد است ولو بدون حضور و دخالت فیزیکی او.

شوخی بسیار بی مزه ای است که برخی القا می کنند انتخابات شوراها سه ضلعی (اصلاح طلبان ، اصولگرایان طرفدار قالیباف و اصولگرایان طرفدار احمدی نژاد) است . بی هیچ تعارفی عرض می کنم که دقیقا" مثل انتخابات سوم تیر ، محمدباقر قالیباف در جبهه هاشمی رفسنجانی قرار دارد.سبک شهرداری او هم به خوبی نشان داد که به سیستم مدیریتی کارگزاران خیلی نزدیک است. عناصر محوری کارگزاران مثل حسین مرعشی و محمد عطریانفر رسما" اعلام کردند که شهردار ما قالیباف است. خاتمی و کروبی هم که در خفا همین را گفته بودند. برخی چهره های اصولگرا نیز که خود را به پای قالیباف می سوزانند ، به نظر من یا دچار خطای تحلیلی هستند یا برخی عقده های فروخورده را باز می کنند. البته حضور آنها در کنار قالیباف هیچ تغییری در صورت مسئله نمی دهد و آنها خواسته یا ناخواسته در جبهه هاشمی رفسنجانی قرار می گیرند.

ختم کلام اینکه آرایش انتخابات پیش رو ، همان آرایش سیاسی انتخابات سوم تیر با همان ویژگی ها و همان شاکله است. در یک سوی میدان ، تفکر هاشمی رفسنجانی قرار دارد و در سوی دیگر ، تفکر احمدی نژاد. اصولگرایان  می بایست از این میان ، یکی را انتخاب کنند. گزینه سومی هم وجود ندارد و اگر وانمود می شود که هست ، دروغی بیش نیست... این گوی و این میدان!